Krijtlandpad etappe 3 – Slenaken naar Vaals (21,9km)

De derde etappe van het Krijtlandpad loopt van Slenaken naar Vaals, onderweg kom je over het het hoogste punt van Nederland en langs prachtige glooiende dalen. Meer dan genoeg redenen om onze wandelschoenen aan te doen. Voor vertrek hebben we hoge verwachtingen van deze derde etappe van het Krijtlandpad. Tijdens het wandelen loop je via een gevarieerd pad door het bos en de uitgestrekte velden langs de geografische onderkant van Nederland. We hopen veel mooie vergezichten te zien tijdens het wandelen. Het is een lange etappe met veel hoogte meters, daarom besluiten we op tijd te starten.

Wandelen door de Limburgse velden - HappyHikers.nl
Afdaling naar Epen - HappyHikers.nl

Wil je goed voorbereidt op pad? Dan is het Krijtlandpad boekje een must!

Heijenrath en het Onderste Bosch

Aangezien we de tweede etappe iets verder hebben doorgelopen, starten we de dag niet in Slenaken maar net buiten Heijenrath. Als we het hotel uitlopen kijken we uit op de landgrens met België die maar 500 meter verderop ligt. Gedurende de dag zullen we nog regelmatig vlak langs de landgrens lopen.

De wandeling loopt via een boerenpad omhoog (niet voor de laatste keer) en tijdens het wandelen kijken we uit over de glooiende Limburgse velden. Aan het einde van het pad laten we het open veld achter ons en lopen we het Onderste Bosch in.

Het bos is een typisch hellingbos met zijn wintereik, ruwe berk, lijsterbes en hulst. Lager bij de grond zien we vooral veel blauwe bes, helaas nog geen verse bessen, daarvoor zijn we nog te vroeg. Halverwege het bos staan we ineens aan de rand van een grote heidevlakte. Het contrast met de rest van het dichte bos is mooi, zo in de volle zon. Gelukkig is het in het bos bijna stil en lekker koel en we hebben het tempo er flink in zitten.

Onderste Bosch Krijtlandpad - HappyHikers.nl

De Volmolen en de lakenindustrie van Vaals

Bij het uitlopen van het bos worden we verrast door een prachtig weids uitzicht. Via een mooi pad met aan beide zijden hoge heggen lopen we naar beneden richting het dorp Terziet. Tijdens het wandelen zien we aan beide kanten volop vogels en vlinders. Op de velden zelf wordt volop gewerkt, want vanwege het warme weer zijn boeren bezig met het binnenhalen van het gemaaide gras. Ondertussen steken we de Geul over en passeren we een oude watermolen. De watermolen is gebouwd ergens in de tweede helft van de 18e eeuw en is onlosmakelijk verbonden met de bloeiende lakenindustrie in Vaals. Door de hoge ligging van Vaals ten opzichte van de Geul was er weinig water beschikbaar. Dankzij de Volmolen kon er toch voldoende water vervoerd worden voor het vervilten van de wol. Uiteindelijk is de molen omgebouwd tot graanmalen en inmiddels tot een museum. De Volmolen was helaas nu niet opengesteld voor publiek (i.v.m. covid-19), maar je kan deze soms wel bezoeken.

De Volmolen - HappyHikers.nl

Tijd voor ijs

Inmiddels waren we al een tijdje onderweg en kregen we al een beetje trek, maar gelukkig wist ik (Eelco) dat we vandaag langs een legendarische ijszaak zouden komen. Dit is namelijk niet mijn eerste keer op vakantie in zuid Limburg. De eerste keer was ik twaalf en fietste ik samen met mijn moeder en broer onder andere van Epe naar Vaals. Een van mijn herinneringen aan die vakantie is een gigantisch ijsje in de buurt van Epe.

Bij het oversteken van de weg tussen Epe en Vaals zien we de grote marktkraam al staan gevuld met vers fruit, en nog belangrijker, ijs! We besluiten beide een ijsje te kopen achteraf hadden we misschien ook wel aan de helft genoeg gehad zo groot zijn de ijsjes. Aan een rustige picknick tafel kunnen we genieten van ons ijsje. In een keer valt op hoe toeristische zuid Limburg is. Overal staan groepjes wielrenners, motorrijders en wandelaars. Als het ijs op is besluiten we de weg over te steken en onze weg omhoog voort te zetten.

De Calvariekapel - HappyHikers.nl

Door het Vijlenerbosch en veel vergezichten

Na het oversteken laat je meteen de drukte achter je en ga je behoorlijk stijl omhoog om vervolgens het bos in te duiken. Eenmaal in het bos bevinden we ons weer in de rust. We zijn blij dat we vandaag veel door het bos lopen want op warme dagen merk je het verschil in het koele bos. Het bos staat inmiddels vol in blad en onderweg komen we zelfs nog een echte slang tegen die zich langzaam over het pad beweegt. Het is geen adder maar het blijkt een hazelworm te zijn. Deze is wel iets groter dan de naam doet vermoeden, maar zeker niet gevaarlijk.

De route loopt langs de bosrand waardoor je uitkijkt over het Geuldal en de dorpjes en velden. Omdat de route afwisselt tussen stukken waar je uitzicht hebt en stukken door het bos is het uitzicht elke keer opnieuw de moeite waard. Met behulp van de kaart kan je snel de verschillende dorpen in het dal herkennen. Alleen al vanwege het uitzicht over het dal is deze etappe de moeite waard.

Uitzicht vanuit het Vijlnerbosch - HappyHikers.nl

Grafheuvels en generaties aan het werk

Op onze weg door het bos zijn we ook verschillende grafheuvels tegengekomen. We realiseerde ons pas later dat het hier ging om graven van misschien wel 5000 jaar oud. Best bijzonder om te bedenken dat hier al zo lang menselijke beschaving terug te vinden is.

Aan de andere kant is het landschap nu volop vormgegeven door de menselijke bewoning. Onderweg vind je overal akkers, boomgaarden en velden met koeien of ander vee. Onderweg krijg we hier nog een mooi voorbeeld van als we weer even uitrusten op een bankje. We kijken uit over een grasveld wat wordt gemaaid zodat er hooi van kan worden gemaakt voor de winter. We zien een vader die zijn jonge zoon laat zien hoe hij met tractor het veld moet maaien. Vervolgens komt vermoedelijk opa het gras verder uitspreiden zodat het kan drogen voordat het definitief kan worden opgehaald. Een mooi gezicht om drie generaties zo ingespeeld bezig te zien.

Langs de grens omhoog naar het drielandenpunt

Bij het verlaten van Vijlenerbosch, loopt het pad naar beneden langs mooie landerijen. We lopen hier met enige tegenzin naar beneden want we realiseren ons goed dat we straks weer iedere meter omhoog moeten lopen. Tijdens het lopen maken we ons op voor de slotklim naar het drielandenpunt. Onderweg halen we herinneringen op over onze kindervakanties in dit gebied en we komen er achter dat we ons niet veel kunnen herinneren van het drielandenpunt. Aan de het einde van het veld passeren we een drukke autoweg en zien we op enkele meters een bord staat dat je België binnengaat.

Als we de weg zijn overgestoken starten we gelijk met onze beklimming van de Vaalserberg in het begin van het pad loopt behoorlijk stijl omhoog. Vervolgens vlakt het pad behoorlijk af en vinden we ons midden in een bos met een makkelijke pad omhoog. Gelukkig maar want het was best een zware etappe.

Drielandenpunt Krijtlandpad - HappyHikers.nl

Drielandenpunt en de afdaling naar Vaals

Op een gegeven moment merken we dat het niet langer stil is in het bos, en we wederom pal aan de Belgische grens lopen. Dit kan maar een ding betekenen: we zijn er bijna. Eenmaal aangekomen valt het op hoeveel mensen het drielandenpunt bezoeken. Zelf lopen we wat rond op zoek naar het punt zelf en misschien nog wel belangrijker de markering van het hoogste punt van Nederland. Aangezien we nog naar Vaals moeten lopen en al best moe zijn besluiten we niet te lang te blijven en slaan de weg richting Vaals in.

Waar bij de weg omhoog België aan onze rechterhand lag is het nu Duitsland. De weg loopt snel naar beneden door een mooi stuk bos. Tussen de bomen door kan je Aachen en haar verschillende voorsteden zien liggen. Eenmaal onder aan het pad lopen we Vaals binnen. De laatste kilometer lijkt saai te worden door Vaals. Totdat we bij het historisch centrum van Vaals komen. Hier vind je mooie gebouwen en een mooi dorpsplein. Zelf zijn we inmiddels toe aan ons hotel en besluiten niet te lang rond te kijken. S’avonds in ons hotel kijken we tevreden terug op een mooie etappe. We zijn trots over de vele hoogtemeters van de dag. Het was een geweldige etappe.

Koperhof in historisch Vaals - HappyHikers.nl