De Dingleway – Dingle naar Dunquin (23,5 km)

In Dingle waren we halverwege de Dingleway. De etappe van vandaag liep van Dingle naar Dunquin een plaatsje aan de westkant van het schiereiland en daarmee de meest west gelegen plaats op de Dingleway. Tijdens de etappe volg je de beroemde Wild Atlantic Way een autoweg langs de wilde Ierse Atlantisch kust. Langs oude nederzettingen en een ongelofelijke spectaculaire finale richting Dunquin, dus loop je met ons mee.

Wil je deze tocht zelf ook lopen? Lees dan ons e-book (verkrijgbaar via Kobo, Amazon en Bol.com) om je goed voor te bereiden.

HappyHikers - uitzicht op de wilde Atlantische kust

Toeristische trekpleister Dingle

Na een goed ontbijt van havermout (met Baileys) verlaten we de B&B op weg naar Dunquin. De B&B van de dag ligt aan de oostkant van het stadje waardoor het eerste stuk van de etappe door Dingle loopt. We liepen langs de hoofdstraat langs een veelvoud van pubs en restaurants, de stad leeft van het toerisme. In de hoofdstraat zijn alle gebouwen in een andere kleur geschilderd, een mooi gezicht. Wij lopen eerst nog even naar binnen bij de lokale supermarkt voor verse maaltijdsalades, die we de dag er voor hadden ontdekt. We waren zelfs tot de conclusie gekomen dat het de beste maaltijd van Dingle was. Wat best gek is voor een stad met relatief veel pubs en restaurants, maar misschien was Dingle wel iets te toeristisch voor ons.

Distellerij van de Dingleway

Eenmaal Dingle uit lopen slaan we bij een brug linksaf en lopen we langs de distellerij van Dingle. Hier maken ze de Dingle Whiskey. Dus als je de Dingleway aan het lopen bent kan je vragen naar de lokale whiskey. Een nieuw voorbeeld van lokaal gebrouwen drank. Als je wil kan je er een rondleiding krijgen en ontdekken hoe het allemaal gebrouwen wordt. Zelf zijn we geen grote whiskey drinkers, dus laten we het verder voor wat het is.

The Wild Atlantic Way

Vooraf was dit een etappe waar ik mij enorm op had verheugd, want we zouden een deel langs de The Wild Atlantic Way lopen. Een autoweg van noord naar zuid vlak langs de Ierse kustlijn met uitzicht op de Atlantische Oceaan. Daarnaast ligt de kust bezaaid met historische nederzetting uit onder andere de Keltische tijd. We verheugen ons op de de Ierse kustlijn met haar magistrale rotspartijen. De dag ervoor hadden hadden we tijdens een boottocht naar de Blasket eilanden al veel mooie rotspartijen gezien. De boottocht was een welkome onderbreking van ons wandelavontuur op de Dingleway. Al snel bleek de realiteit weerbarstiger, want we liepen over de autoweg en zagen nog niks van een kustlijn. The Atlantic Way was de drukste weg waar we tot die aan hadden gelopen. Vanwege het verkeer moet je hier  achter elkaar lopen en opletten op het verkeer. Gelukkig sloegen we na een aantal kilometer een een rustiger pad in.

HappyHikers - Wild Atlantic Way

HappyHikers - Schapen

Weer langs de weilanden

Zo lopen we weer in de bekende omgeving van de dagen ervoor. Weilanden waarop natuurlijk volop schapen en koeien aan het grazen zijn. Onderweg zien we nog weinig van de ruige Ierse kust. We lopen letterlijk achter de dijk waar achter de Atlantische Oceaan verstopt is. Na een paar bochten lopen we een beetje teleurgesteld weer verder langs de boerderijen. Ondanks de tegenvallende omgeving lopen we snel vandaag, want we hebben alweer zeven kilometer gelopen. Deels geholpen door de weinige foto’s. We lopen rond elf uur al Ceann Tru binnen en we besluiten met een kop thee en warme chocolademelk een beetje op te drogen, want het regende de hele ochtend al een beetje.

HappyHikers - boerenlandweggetjes

Strand en lunchen in de duinen

Weer opgedroogd lopen we verder naar een strand met uitzicht over een baai. Voor de eerste keer vandaag hebben we in de verte uitzicht op de Atlantische Oceaan. Het stuk over het strand is mooi. Door de regen loopt het strand ook niet zo zwaar. Aan het einde van het strandje lopen we via wat bielzen een duingebied in met hier en daar een klein vennetje. Een ideale plek voor vogels, zoals een witte reiger.

HappyHikers - duinen en vennetjes

Al snel vinden we een mooi plekje uit de wind, hier besluiten we te lunchen. We hebben immers nog heerlijke salades in onze backpacks meegenomen. Met behulp van onze backpacks maken we een windscherm en creëren we de ideale lunchplek. De beste maaltijd die we hebben gehad in Dingle.

HappyHikers - lunchen in de duinen

Historisch erfgoed

Na de lunch lopen we weer richting de Wild Atlantic Way en lopen al snel weer over de weg. Gelukkig letten de automobilisten goed op en rijden ze niet te hard. Op dit deel de Dingle way lopen we langs een aantal historische nederzetting lopen, want de kustlijn van Ierland werd al ver voor Christus bewoond. We lopen langs waarop staat dat over een paar honderd meter een fort ligt, wat je kan bezoeken. Nu ben ik best wel een geschiedenis nerd, dus ook hier kan ik mij hier enorm op verheugen. Het fort blijkt een totale deceptie, want het is niet meer dan een paar heggen. Het hoogtepunt is dat je voor een paar euro een aantal boerderijdieren onbeperkt kan aaien. Teleurgesteld passen we hiervoor en lopen we verder over de Dingleway.

HappyHikers - oude nederzettingen

Mount Eagle

De finale van deze etappe van de Dingleway loopt via over de hellingen van Mount Eagle. Een berg van 516 meter aan de zuidelijke grens van het schiereiland. Al snel klimmen over de wanden van de berg omhoog en laten we de autoweg achter ons. Op de kaart is goed te zien dat je zo’n 270 graden mee draait met de berg. De rest van de route lopen over de hellingen van de berg lopen.

HappyHikers - uitzicht op de blasket eilanden

Op de hellingen van de berg staan natuurlijk veel schapen te grazen. We zien zelfs nog een boer die samen met zijn drie schapenhonden zijn kudde schapen een nieuwe wei in stuurt. Maar bovenal hebben we oog voor het geweldige uitzicht. Want zo boven de autoweg hebben we een vrij uitzicht op de oceaan en de verschillende eilanden voor de kust.

HappyHikers - schapenherder

Na iedere bocht weer een nieuwe verrassing

Iedereen die bekend is met het wandelen langs bergen kent het gevoel dat bij iedere bocht je uitzicht weer totaal kan veranderen. Tijdens het laatste stuk van deze etappe van de Dingleway hebben we doorlopend dit gevoel. Na het lopen van weer honderd meter draaien we weer een stukje met de berg mee en veranderd de gezichtspunt weer volledig. Beneden is de autoweg inmiddels verdwenen en lopen we steeds hoger de berg op.

HappyHikers - Mount Eagle

Na weer een bocht zien we beneden een famine house. Dat zijn huizen uit de periode van de grote hongersnood, die Ierland in de 19e eeuw trof. Na een aantal mislukte aardappeloogsten stierven vele Ieren van de honger en verlieten hun huizen voor andere oorden, zoals de Verenigde Staten van Amerika.

HappyHikers - uitzicht op de atlantisch oceaan

Even van het uitzicht genieten

Het pad van de Dingleway bestaat hier grotendeels uit kleine en grote stenen wat samen een smal pad vormen. Het wandelen wordt daardoor steeds zwaarder zeker in combinatie met de backpack, maar het uitzicht compenseert meer dan genoeg. Zoveel zelfs dat we besluiten nog een stukje omhoog te klimmen om bij een grote kei nog even uitgebreid van het uitzicht te genieten.

HappyHikers - Mount Eagle wat een uitzicht

Hier valt op hoe grillig en wild de Ierse kust hier is, dit maakt de kust erg lastig in te schatten voor boten. Zelfs zo lastig dat hier een groot deel van de Spaanse Armada verloren ging eind 16e eeuw. De grootste vloot ooit samengesteld met als doel het Protestante Engeland te veroveren voor Katholieke koning. Als we verder gaan denken we dat Dunquin niet ver zal zijn, maar na het passeren van een wild stromend riviertje en weer een helling zien we dat de route nog verder omhoog gaat. Het is behoorlijk opgeklaard en we hebben nu zelfs uitzicht over de Blasket eilanden, wat een uitzicht.

HappyHikers - Mount Eagle een rivier oversteken

De weg naar Dunquin

Inmiddels dalen we weer af na de autoweg van de Wild Atlantic Way. Langs de autoweg zijn er ook verschillende uitzichtpunten maar die halen het niet bij het uitzicht vanaf de berg. Moe en voldaan lopen we in de richting van Dunquin. De route loopt nog een stuk langs de kust maar we besluiten het pad te volgen want de B&B van de avond lag een stuk van de Dingleway af. Door omstandigheden konden we helaas niet mee eten, dus besloten we maar bij een klein café te eten, wat weer een stuk een terug. Maar ons inspanning wordt wel beloond, wat twee oudeIerse dames hebben nog twee heerlijke stukken quiche en een rabarber kruimel toe. Tijdens het eten denken we terug aan de geweldige wandeling van de dag, een van de mooiste etappes van de Dingleway.

HappyHikers - uitzicht op horizon