De Camino Frances – Villatuerta naar Los Arcos

Na vandaag zitten we alweer op de helft… De tijd vliegt! Onze planning is om van Villatuerta naar Villamayor de Monjardín te lopen, een traject van zo’n 14 kilometer. Het zou dus een rustig dagje worden. Eigenlijk waren we hier ook wel aan toe aangezien we onze benen al wel begonnen te voelen, voornamelijk de scheenbenen en bij m’n moeder haar knie. De dag verliep alleen wat anders dan gepland.. Uiteindelijk zijn hebben we een extra stuk gelopen en zijn we 26km onderweg geweest van Villatuerta naar Los Arcos.

's ochtends vroeg in Villatuerta - HappyHikers

Villatuerta naar Villamayor de Monjardín: Al vroeg van start!

Gisteren hadden we het plan gemaakt om ‘s ochtends te gaan ontbijten in Estella, zo’n 3km verderop. We wisten alleen niet dat onze kamergenoten de wekker al om 6 uur hadden staan en vroeg op pad wilden. Aangezien we toen zelf ook al wakker waren besloten we maar om ook op te staan en vroeg te gaan lopen. In bed blijven liggen had immers geen zin… Om 7 uur hadden we onze backpack weer op en waren we klaar voor de dag. We liepen langs de kerk op het moment dat deze 7 uur sloeg, een mooi moment. Het stuk van Villatuerta naar Estella is een mooie route, wat meer afwisselend dan ellenlange stukken rechtdoor lopen. We liepen over een brugje met een beekje, naar beneden met een trappetje en langs weilanden waar paarden instonden.

Kerk Villatuerta - HappyHikers

Eenmaal in Estella aangekomen hadden we gedacht dat dit toch ook wel een leuke plek was om te overnachten. Het was weliswaar een stuk groter dan Villatuerta maar heeft wel veel historische bezienswaardigheden en leuke plekken om wat te eten ‘s avonds. We vonden een zaakje wat al open was en hebben een lekkere verse jus en koffie gedronken en wat granola met yoghurt gegeten. Hier kwamen we nog een Nederlandse familie tegen die, naar wij dachten, ook de Camino een stukje gingen wandelen. Zelf zijn we nooit zo fan van andere Nederlanders tegenkomen, je bent immers in het buitenland toch?

Vanaf Estella de Camino vervolgen

We vervolgden onze weg Estella uit. Eerst liepen we nog langs aangrenzende dorpjes maar al snel kwam het Monasterio de Santa María de Irache in zicht. Hier zit het bekende punt waar je wijn kunt drinken uit de muur. Op traditionele wijze wordt dit gedaan vanuit je Jacobsschelp. Erg leuk voor een break en een klein beetje wijn om half 10 ‘s ochtends kan toch geen kwaad?

Een stukje verderop de route stond een bord. Er waren blijkbaar twee routes richting Los Arcos. De ene route neemt een binnendoor weg en schijnt makkelijker te zijn (volg Los Arcos op het bord). De andere route loopt via Villamayor de Monjardín, zoals de echte Camino hoort te gaan. We wilden overnachten in Villamayor de Monjardín dus was onze keuze makkelijk. De weg splitste en we gingen weer op pad. We hadden alleen niet veel water meer bij ons dus ik maakte me een beetje zorgen. Onderweg vonden we ook niet meer een plek om water te kopen dus zat er niks anders op dan doorlopen.

Saska bijna bij Azqueta - HappyHikers

Prachtige landschappen en heerlijke stilte

Niet lang nadat de paden waren gesplitst liepen we een bosrijker gebied in en lieten we de bewoonde wereld voor even achter ons. Hier was het stil, de bomen boden wat verkoeling en we konden genieten van het uitzicht. Het liep hier heerlijk en onze benen waren ook weer gewend aan het lopen. Ze moeten ‘s ochtends altijd even wakker worden lijkt het wel, maar al snel zijn alle pijntjes eruit gelopen en konden we weer genieten van de wandeling.

Bloemenveld tijdens de Camino - HappyHikers

Dit stuk duurde eigenlijk veelste kort want voor we het wisten waren we al in Azqueta. Hier weer een Fanta Lemon gedronken en een fijne 1,5L fles water kunnen inslaan zodat we ons daar geen zorgen meer om hoefden te maken. Even bijkomen van de wandeling tot dusver was wel fijn. Na een 20 minuutjes te hebben gezeten en wat gedronken en gegeten te hebben gingen we weer verder. In het boekje hadden we gezien dat het komende stukje een fijne klim zou zijn dus we waren voorbereid met wat extra suikers.

Aangekomen in Villamayor de Monjardín, en nu?

Na een half uurtje lopen waren we al in Villamayor de Monjardín. Dat ging snel… Dit hadden we niet helemaal zo gepland! We liepen eigenlijk wel lekker, en om nu al om half 11 / 11 uur op je plek van bestemming aan te komen is ook weer zo wat.. Gingen we door of niet? Het was een lastige keuze, want doorlopen betekende een extra 12 km tot Los Arcos, aangezien er op het tussenliggende stuk geen dorpjes of overnachtingsmogelijkheden meer waren. Van een dag van 14km naar een dag van 26km was nogal een verschil, kortste of langste dag, wat ging het worden?

Gelukkig was er in Villamayor de Monjardín een klein supermarktje waar we wat snacks (appel en banaan..) konden kopen. We besloten door te lopen naar Los Arcos, we liepen immers net zo lekker en hadden geen pijntjes waardoor we het rustiger aan moesten doen. We liepen het dorpje weer uit via een mooi pad naar beneden. Langs de velden waar mensen aan het werk waren liep een schelpenpad wat erg fijn liep.

Was het wel een verstandige keuze?!

Zo’n 3 km nadat we Villamayor de Monjardín achter ons hadden gelaten begon ik het wel te voelen in mijn voeten. Mijn voetzolen deden pijn, ze waren immers het vele lopen zoveel dagen achter elkaar aan met bepakking van zo’n 10 a 11 kg niet gewend. Dit maakte het lopen toch wel echt minder plezierig. Gelukkig had een stel een klein barretje gebouwd op de weg van Villamayor de Monjardín naar Los Arcos. Deze bevond zich ongeveer op de helft van de route. Hier hebben we lekker even kunnen stoppen en de schoenen uit kunnen hebben. Zo konden ze weer even bijkomen en konden de sokken weer opdrogen. Ook niet vervelend was de lekkere jus-de-orange die we daar hebben gedronken. Na een half uurtje moest ik er toch maar weer aan geloven en gingen de schoenen weer aan.

Barretje op weg naar Los Arcos - HappyHikers

Nu terugkijkend op de wandeling was het wel een heel mooi stuk om te lopen. Wijde velden, een pad zover als het oog reikt en maar doorploeteren met z’n allen. Een speciaal stuk om te lopen was het wel, al heb ik er destijds niet zo van genoten. Me er doorheen slepen ging voornamelijk doordat ik telkens mijn stappen aan het tellen was. Stap voor stap kom je immers wel op de plek van bestemming.

Mensen leren kennen onderweg

Tijdens onze stop bij het barretje kwamen we ook nog aan de praat met een Nederlandse man die de tocht alleen liep. Echt knap hoor! Hij vertelde ook dat het stuk in de Pyreneeën wel pittig was geweest. Het lijkt me ook nog wel een uitdaging dit ooit te gaan lopen, maar we zullen zien.. Leuk was ook dat zijn vrouw (die helaas niet kon meelopen i.v.m. haar knie) de eerste dagen met hem mee reisde en ze elkaar ‘s avonds dan weer zagen in de volgende plek. Zo loop je de route toch een beetje samen, wel heel bijzonder!

Los Arcos is eindelijk in zicht!

Het pad liep nog een stuk door, op een gegeven moment langs een bosrand waar je ook mooi gelegen picknick tafels had staan. Deze riepen bijna mijn naam want mijn voeten waren echt niet meer blij. Toch nog maar even de schoenen uit en een half uurtje zitten of maar door en Los Arcos binnenwandelen? We bleven maar doorlopen maar erg fijn liep het niet. Eindelijk na een paar slingerbochten aan het eind was dan toch Los Arcos in zicht! Gelukkig had ik me mentaal al voorbereid dat het centrum van het stadje nog wat verder lag. Ik was dus niet meteen aan het juichen maar wist dat ik nog wel een aantal keer tot 20 moest gaan tellen voordat ik me kon bevrijden van mijn wandelschoenen.

Op weg naar Los Arcos - HappyHikers

We hadden een herberg in gedachte die erg leuk scheen te zijn. In het boekje stond al dat reserveren aanbevolen was, maar koppig als we zijn hadden we dat natuurlijk niet gedaan. En natuurlijk, eenmaal daar bleek hij al vol te zijn! Een paar meter verderop was het dorpspleintje, en aan de rechterkant hing een bord naar Pension Mavi. We wilden niet meer opzoek naar iets anders dus besloten daar te vragen of er nog een kamer beschikbaar was. Gelukkig was dat het geval en voor €50 euro hadden we een kamer met eigen badkamer en geen andere mensen die ons ‘s ochtends vroeg wakker maakten..

Sangria in Los Arcos - HappyHikers

Chillen en bijkomen

Gelukkig konden eindelijk de wandelschoenen uit en hoefden dezen ook de rest van de dag niet meer aan. Mijn voeten waren blij met het liggen op bed en een warme douche. Ik heb hier geloof ik wel een half uur onder gestaan maar ik kon niet anders. Ik had het echt zo nodig om weer een beetje mens te worden… Rond een uur of 5 / half 6 waren we dus wel toe aan iets te eten want zoveel hadden we die dag nog niet gehad. We gingen aan het pleintje zitten en besloten een Jarra de Sangria te bestellen voor een paar euro. Wauw, deze hadden we wel verdient maar hij hakte er ook wel in zeg… We besloten om maar voor het dagmenu te gaan. Het eten was niet echt geweldig maar het was eten, en de energie hadden we wel nodig. We gingen vroeg maar voldaan slapen. Het was ons toch maar weer gelukt, die 26 km van Villatuerta naar Los Arcos!

Meer informatie over het wandelen van de Camino?